για την παραλία και πάλι

photo-21«Πιθανόν όμως να έρθει η ημέρα, όπου ο τόπος θα κατατεμαχιστεί στους αποκαλούμενους χώρους αναψυχής και τότε οι λίγοι, θα βιώνουν τη στενόχωρη και κατά αποκλειστικότητα χαρά τους. Οι φράχτες, οι ανθρωποπαγίδες και τα άλλα τεχνάσματα που επινοήθηκαν για να περιορίζουν τον άνθρωπο στον δημόσιο δρόμο θα πολλαπλασιαστούν και το να περπατάμε επάνω στη γη του θεού, θα θεωρείται ως ηθελημένη παραβίαση της ιδιοκτησίας κάποιου μεγαλόσχημου κυρίου. Η αποκλειστική απόλαυση ενός πράγματος ισοδυναμεί, κατά κανόνα, με τον αποκλεισμό του εαυτού σου από την πραγματική απόλαυση. Ας εκμεταλλευτούμε λοιπόν τις ευκαιρίες απόλαυσης πριν έρθουν οι άσχημες ημέρες».

Έχει περάσει ενάμισης αιώνας από την εποχή που ο Αμερικανός διανοούμενος Χένρι Ντέιβιντ Θορώ έγραφε τις παραπάνω γραμμές και δυστυχώς η ανάπτυξη συνεχίζει να μετριέται με βάση την ποσότητα, το μέγεθος και όχι την ποιότητα. Με βάση το κέρδος και όχι την προστασία του περιβάλλοντος και της ποιότητας ζωής. Υπέρ των οικονομικών συμφερόντων και όχι των τοπικών κοινωνιών. Οι ευκαιρίες απόλαυσης λοιπόν για τις οποίες έγραφε πριν ενάμιση αιώνα ο Θορώ είναι ελάχιστες πια στο λεκανοπέδιο της Αττικής και μια από αυτές έπρεπε να είναι τα παράλια οικοσυστήματα της.

Δυστυχώς όμως το έργο που ξεκίνησε η χούντα το 1969 με το μπάζωμα της θάλασσας στον Φαληρικό Όρμο και το τοίχος του αίσχους, που ύψωσε, συνεχίστηκε με τα έργα για τους Ολυμπιακούς Αγώνες 2004 και ολοκληρώθηκε νομικά με την ίδρυση της «Ολυμπιακά Ακίνητα ΑΕ» και της συνέχισης της από την «Εταιρία Ακινήτων Δημοσίου ΑΕ» και την «Παράκτιο Αττικό Μέτωπο ΑΕ». Η ιστορία των τελευταίων χρόνων γνωστή. Η «Ολυμπιακά Ακίνητα ΑΕ» προσπάθησε να αποσπάσει τη συγκατάθεση των Δήμων για να παραχωρήσει την παραλία σε ιδιώτη επενδυτή, οι κάτοικοι αντέδρασαν δυναμικά και μαζί με τις Δημοτικές και Νομαρχιακές (τότε) Αρχές, που συντάχθηκαν με το κοινό αίτημα, ματαίωσαν τα σχέδιά της. Στο πλευρό των κατοίκων συμπαρατάχθηκαν σημαντικές συλλογικότητες και προσωπικότητες του επιστημονικού χώρου (Δικηγορικός Σύλλογος Αθηνών, ΤΕΕ, Ε.Μ.Π. κ.α). Σημαντική νίκη, που δεν αφορά μόνο την παραλία του Φαληρικού Όρμου στο Μοσχάτο, αν και για αυτή εκδόθηκε, αποτελεί και η γνωμάτευση του προέδρου του Επιμελητηρίου Περιβάλλοντος Μιχάλη Δεκλερή (23/12/07), που μεταξύ άλλων τονίζει:

«Δια της επιχώσεως λοιπόν των κοινοχρήστων ακτών και της κοινής τοις πάσιν θαλάσσης, ουδέποτε παράγεται ιδιωτική ιδιοκτησία του Δημοσίου, αλλ΄ αντιθέτως η εντεύθεν προκύπτουσα παραλιακή έκτασις παρακολουθείται με το βάρος της κοινοχρηστίας, το οποίον είχεν αρχήθεν η προεκτεινόμενη εις βάρος της θαλάσσης νέα ακτή».

Σημαντικός επίσης σταθμός στον αγώνα των κατοίκων υπήρξε και το έγγραφο, αφορά και πάλι την παραλία μπροστά στο Μοσχάτο, αλλά κατ΄ επέκταση και όλους τους παράλιους δήμους, 368Β/27-11-07 του ΥΠΕΧΩΔΕ, με το οποίο ο υφυπουργός Σταύρος Καλογιάννης απαντώντας σε ερώτηση στη Βουλή του βουλευτή Β΄ Αθήνας του ΣΥΡΙΖΑ Μιχάλη Παπαγιαννάκη αναφέρει: «Σύμφωνα με τα στοιχεία του Οργανισμού Αθήνας η παραλία Μοσχάτου εντάσσεται διοικητικά στα όρια του Δήμου.», ανατρέποντας τους ισχυρισμούς του τότε προέδρου της «Ολυμπιακά Ακίνητα ΑΕ», ότι η παραλία είναι στα «νοητά διοικητικά όρια» του δήμου.

Με όλα τα παραπάνω είναι πλέον φανερό ότι έχουμε μια περιοχή, που παρεμβάλλεται μεταξύ του πολεοδομικού ιστού των δήμων και της ακτής. Είναι όμως στα διοικητικά όρια των δήμων και επομένως άμεση προτεραιότητα για μια δημοτική αρχή θα πρέπει να είναι η επέκταση του πολεοδομικού σχεδίου μέχρι την ακτή, όπου αυτή δεν έχει περιληφθεί στα υπάρχοντα σχέδια, με χρήσεις γης συμβατές με την κοινοχρησία του χώρου και όχι η διαπραγμάτευση με τον «καταπατητή» του χώρου «Παράκτιο Αττικό Μέτωπο ΑΕ» σύμφωνα με τη γνωμάτευση Δεκλερή, αφού «ουδέποτε παράγεται ιδιωτική ιδιοκτησία του Δημοσίου», αλλά «παρακολουθείται με το βάρος της κοινοχρηστίας».

Η όποια διαχείριση των παραλίων δεν μπορεί παρά να στηρίζονται στις παρακάτω αρχές:

• Οι ακτές της Αττικής στο Σαρωνικό είναι ένα οικοσύστημα.

• Τα παράκτια οικοσυστήματα λόγω της φύσης τους χαρακτηρίζονται ευαίσθητα οικοσυστήματα ευάλωτα σε πιέσεις συρρίκνωσής τους. Προστατεύονται από το άρθρο 24 του Συντάγματος. Το οικοσύστημα των ακτών του Σαρωνικού, αρχέγονο, στάθηκε στους αιώνες ως χώρος ανάπτυξης πολιτισμού και οικονομίας.

• Η όποια επέμβαση σε αυτό δεν μπορεί να παραβλέπει και να παραβιάζει τις αρχές της αξιοβίωτης ανάπτυξης και της κοινοχρησίας.

 ΜΠΑΜΠΗΣ ΜΠΙΛΙΝΗΣ

υποψήφιος περιφερειακός σύμβουλος Αττικής Νότιου Τομέα

Advertisements