η Ευρώπη σε µεταίχµιο;

PHOTO-10PHOTO-11

Οι πρόσφατες εξελίξεις στην Ουκρανία µε τη µεγαλύτερη ή µικρότερη εµπλοκή της ΕΕ αλλά και η κοινωνική εξέγερση στη Βοσνία επαναφέρουν στο προσκήνιο για την Αριστερά µια στρατηγική συζήτηση περί Ευρώπης και του πυρήνα των πολιτικών της. Πολιτικές που έχουν να κάνουν µε τις δυνατότητες διεύρυνσης, µε την επέκταση της ευρωπαϊκής αγοράς, µε την (άνιση) ανάπτυξη Βορρά-Νότου και µε τα µέτρα (λιτότητας) για την «αντιµετώπιση» της κρίσης. Κατά τη γνώµη µας η συζήτηση αυτή δεν είναι τελειωµένη αλλά συνεχώς επικαιροποιείται, ειδικά σε περιβάλλον καπιταλιστικής κρίσης.

Δεν ισχυριζόµαστε ότι τα ζητήµατα οικολογίας βρίσκονται στην πρώτη γραµµή των πρόσφατων εξελίξεων. Ισχυριζόµαστε όµως ότι σε καµία περίπτωση δεν αποτελούν παρεµπίπτοντα ζητήµατα. Η απάντηση ερωτηµάτων όπως «πώς διεκδικείται ένας νέος οικολογικός/παραγωγικός µετασχηµατισµός;», «ποιες οι νέες προτεραιότητες σε κοµβικούς τοµείς όπως π.χ. η ενέργεια;», «µε ποιους όρους δοµείται η ρητορεία περί γεωστρατηγικής αναβάθµισης» και κυρίως «ποια ανάπτυξη;», αποτελεί κριτήριο για τη χάραξη οποιασδήποτε εναλλακτικής στρατηγικής. Ας µην ξεχνάµε εξάλλου ότι η κρίση έχει επαναφέρει ουσιαστικά στο τραπέζι της διαπραγµάτευσης το σύνολο των πολιτικών που µέχρι σήµερα εφαρµόζονταν σε ευρωπαϊκό επίπεδο και οι ρευστές συµµαχίες οικονοµικών και πολιτικών δυνάµεων ανασυγκροτούνται µέσα ένα διαρκές περιβάλλον οικονοµικής ύφεσης για την πλειοψηφία των κρατών-µελών της ΕΕ.

Η τροποποίηση της οδηγίας για την εκτίµηση περιβαλλοντικών επιπτώσεων, η ολοκλήρωση της ενοποίηση της εσωτερικής αγοράς ενέργειας, η νέα κοινή αγροτική πολιτική και πολύ περισσότερο ο αποδυναµωµένος ρόλος της ΕΕ ως προς την πρόθεση ανάληψης πρωτοβουλιών για την αντιµετώπιση της κλιµατικής αλλαγής αποτελούν όψεις αυτού του νέου χάρτη ανασυγκρότησης και ανταγωνισµού των ευρωπαϊκών πολιτικών δυνάµεων σε ζητήµατα ανάπτυξης και περιβάλλοντος.

Σε αυτό το πλαίσιο, η ελληνική προεδρία της ΕΕ αναλαµβάνει πολύ περισσότερο ρόλο διαµεσολαβητή για επενδυτικές ευκαιρίες που ανοίγονται στο διεθνές κεφάλαιο, παρά παίρνει πρωτοβουλίες για την αντιµετώπιση µε κοινωνικό και περιβαλλοντικό πρόσηµο ζητηµάτων που αποτελούν «καυτές πατάτες», όπως είναι οι εξορύξεις, η διαχείριση των απορριµµάτων και οι ενεργειακές υποδοµές.

Σε αυτή τη συγκυρία ευτυχώς διαφαίνονται προοπτικές σηµαντικής ανόδου των αριστερών δυνάµεων στις επικείµενες Ευρωεκλογές, µε το παράδειγµα του ΣΥΡΙΖΑ να αποτελεί το βασικό σηµείο αναφοράς που πυροδοτεί πολιτικές εξελίξεις σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες. Πρόκειται για την πρώτη εκλογική µάχη κλίµακας εν µέσω λιτότητας και µνηµονίων από τη µία και κοινωνικό αναβρασµό από την άλλη. Συνεπώς η µάχη που έρχεται µπορεί να αποτελέσει τοµή, εφόσον ο ΣΥΡΙΖΑ και η Ευρωπαϊκή Αριστερά µπορέσουν πριν από όλα να θέσουν πολιτικό και κινηµατικό φρένο στις όλο και πιο νεοφιλελεύθερες πολιτικές επιλογές, αν καταφέρουν να αλλάξουν την ατζέντα των προτεραιοτήτων προς πιο κοινωνικούς και οικολογικούς άξονες πολιτικής και αν τελικά επανακαθορίσουν το παιχνίδι συγκρουόµενοι µε τον πυρήνα της κυρίαρχης ευρωπαϊκής στρατηγικής.

 Η συντακτική οµάδα

Advertisements