κυβερνητική πολιτική υδάτων: ένα χρονικό εθνικού επαρχιωτισµού

PHOTO-8Ανώφελες ηµερήσιες πτήσεις πάνω από τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες και ολιγόωρες συναντήσεις µε οµολόγους ισχυρούς µε επεξεργασµένες ατζέντες δεν αφήνουν ίσως στο αγχωµένο κυβερνητικό επιτελείο την παραµικρή δυνατότητα να απολαύσει, αυτό που µετ’ επιτάσεως προσδοκεί, δηλαδή την ευρωπαϊκή «ολοκλήρωση», ούτε όταν πίνει τον νεσπρέσσο του στις Βρυξέλλες. Η υπόσχεση για τη γη της ευρωπαϊκής επαγγελίας µετά από µια ζωή στην κόλαση του ευρωπαϊκού status quo δεν είναι µόνο η αφήγηση για τους πολλούς αλλά αποτελεί δυστυχώς και προσωπική τους προσκόλληση.

Θα ήταν όµορφο να ήµασταν «ολοκληρωµένοι» ευρωπαϊκά, τουλάχιστον για τον τοµέα των υδάτων. Σε αυτή την περίπτωση όπως ύστερα από τον αγώνα των πολιτών στο Βερολίνο, θα διώχναµε τους επίδοξους διαχειριστές του κερδοφόρου µονοπωλίου του νερού και θα αποκαλύπταµε ύστερα από τοπικό δηµοψήφισµα τις µυστικές συµβάσεις εγγύησης µεγάλου κέρδους που θα είχε ίσως υπογράψει και κάποιος αντίστοιχος έλληνας αξιωµατούχος του ΤΑΙΠΕΔ. Θα είχαµε για αντιδήµαρχο στην Αθήνα µια γυναίκα σαν την Anne LeStrat που επαναδηµοτικοποίησε τις υπηρεσίες ύδρευσης στο Παρίσι και κατάφερε µείωση στα τιµολόγια. Θα ακολουθούσαµε το παράδειγµα της Βουδαπέστης, της Βρέστης, της Νίκαιας, της Γκρενοµπλ και τόσων άλλων ευρωπαϊκών δήµων που επέστρεψαν στη δηµόσια διαχείριση έχοντας βιώσει τις αρνητικές συνέπειες των ιδιωτικοποιήσεων και τις αθετηµένες υποσχέσεις περί επενδύσεων των ιδιωτών παρόχων. Θα ήµασταν στη Θεσσαλονίκη όπως και στο Αµβούργο της Γερµανίας όπου το τοπικό κοινοβούλιο ψήφισε µε νόµο ύστερα από τοπικό δηµοψήφισµα, ότι η υπηρεσία του νερού έπρεπε να είναι σε δηµόσια χέρια, αντί να περιµένουµε – απροσδιόριστο το πόσο – το προεδρικό διάταγµα για την εφαρµογή των ήδη ψηφισµένων από εποχής Καλλικράτη τοπικών δηµοψηφισµάτων. Θα ήµασταν προηγµένοι όπως οι Ολλανδοί (που εκτός από τα τεχνολογικά επιτεύγµατα στον αγροδιατροφολογικό τοµέα, εκ των οποίων παρεµπιπτόντως πολλά φέρνουν αηδία ή τρόµο, δεν παύουν όµως να είναι έτη φωτός µπροστά από την υπό ανάπτυξη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας), φροντίζουν για το δηµόσιο χαρακτήρα του νερού από το 2004(!) όταν ψηφίστηκε νόµος που εµποδίζει οποιαδήποτε ιδιωτική εταιρεία από την παροχή υπηρεσιών πόσιµου νερού στο κοινό. Θα ένιωθε και το κυβερνητικό επιτελείο την «αύρα» του ευρωπαϊσµού χωρίς να πίνει το αντίστοιχο εµφιαλωµένο.

Το γιατί η ιδιωτικοποίηση στο τοµέα των υδάτων είναι αποτυχηµένο µοντέλο πέρα από ιδεολογικές τοποθετήσεις το ξέρουν όλοι, ακόµη και η Παγκόσµια Τράπεζα αν και κάνει ό,τι µπορεί για να το ξαναδοκιµάζει µέχρι τελικής πτώσεως όπου το επιτρέπουν τα πολιτικά ήθη και τα οικονοµικά έθιµα. Εκείνοι οι µοναχικοί που το «αγνοούν» εκτός από τους µετόχους των ιδιωτών παρόχων (που δυστυχώς πλέον είναι οι µεγάλες τράπεζες που ξεκίνησαν το σηµερινό εφιάλτη µε τις εταιρικές τους συµπεριφορές), εκείνοι λοιπόν που το αγνοούν, µερικοί τολµώ να υποθέσω κατά κυριολεξία, είναι οι έλληνες αξιωµατούχοι. Ή µάλλον για να ακριβολογούµε το αγνοούν και οι δηµοσιογράφοι κάποιων εκ των µίντια που οι ιδιοκτήτες τους τυχαίνει να είναι και υποψήφιοι αγοραστές του κερδοφόρου µονοπωλίου του οποίου χαίρουν εκπτώσεως τούτες τις αβέβαιες εποχές, εν αντιθέσει µε τους άλλους, τους απλούς επικροτούντες επιχειρηµατίες, που δεν µπορεί παρά να αναρωτιέται κανείς… δεν έχουν καταλάβει ότι η αύξηση του τιµολογίου του νερού θα επηρεάσει αλυσιδωτά όπως κάνει και το πετρέλαιο και τα δικά τους πλάνα;

Στην περίπτωση των υδάτων η χώρα µας σαν ένα αποκλεισµένο χωριό που κάποια ασθένεια των κατοίκων το κρατά σε καραντίνα δεκαετιών, για µια ακόµη φορά «εκσυγχρονίζεται» µε ακούρδιστο χρονολογικό καντράν και δήθεν υπό την πίεση των δανειστών.

Δυστυχώς όµως ακόµη και στην τέχνη της επικοινωνίας ο επαρχιωτισµός είναι έκδηλος. Σε έναν παγκοσµιοποιηµένο κόσµο µπορεί η κυβέρνηση να διαρρέει στα ελληνικά µίντια, ότι η τρόικα απαιτεί να ρυθµιστούν µεταξύ άλλων τα χρέη δηµοσίου και ΟΤΑ προς ΕΥΔΑΠ και ΕΥΑΘ (η κυβέρνηση χρωστάει, η κυβέρνηση ρυθµίζει), ως προϋπόθεση για την εκταµίευση της επόµενης δόσης, έχει όµως την κακή τύχη να µη χρειάζονται πλέον τηλεγραφήµατα ειδησεογραφικών πρακτορείων για να µάθουµε τι είπε ο Ολι Ρεν, που ούτε λίγο ούτε πολύ δέχτηκε να εξαιρεθούν οι υπηρεσίες ύδρευσης από το µνηµόνιο, αν το ζητήσει η ελληνική κυβέρνηση! Και όχι βέβαια επειδή είναι ευαισθητοποιηµένος για το ανθρώπινο δικαίωµα στο νερό. Απλά γιατί ούτε καν η ίδια η Κοµισιόν δεν είναι µια εξουσία τόσο κοντόφθαλµη που να µη δεχθεί τα αποτελέσµατα των ιδίων της των θεσµών. Σχεδόν δύο εκατοµµύρια υπογραφές συγκέντρωσαν οι ευρωπαϊκές οργανώσεις και τα κινήµατα πολιτών σε όλη την Ευρώπη προκειµένου να φέρουν το θέµα του νερού στο Ευρωκοινοβούλιο και να θεσµοθετηθεί σχετική νοµοθεσία για προστασία του ανθρώπινου δικαιώµατος για πρόσβαση σε νερό και υγιεινή αλλά και η προστασία του πόρου από την εµπορευµατοποίησή του. Στη Γερµανία το θέµα πήρε τέτοιες διαστάσεις που ο Μπαρνιέ έντροµος απέσυρε τις υπηρεσίες ύδρευσης από την οδηγία για τις συµβάσεις παραχώρησης πράγµα που οδήγησε στην έκρηξη θυµού της Aquafed (Ένωση ιδιωτικών εταιριών υπηρεσιών ύδρευσης αποχέτευσης). Πριν να έχουµε καλά καλά λοιπόν την πρώτη επιτυχηµένη Ευρωπαϊκή Πρωτοβουλία Πολιτών από τότε που θεσµοθετήθηκε, φανταστείτε να έβγαινε η Κοµισιόν και να την αγνοούσε επιδεικτικά ενώ ήδη βρίσκεται στο στόχαστρο ως αντιδηµοκρατική γραφειοκρατική ελίτ εν µέσω αντιευρωπαϊστών, µισοτελειωµένων αστών και λοιπών δυστυχισµένων πολιτικά και οικονοµικά υπάρξεων που τυχαίνει να κατοικούν στη χειµαζόµενη γηραιά ήπειρο…

Οι γενικολογίες και οι λογικές πλάνες ήταν πάντα το καταφύγιο είτε των απληροφόρητων και των αστοιχείωτων, είτε των εχόντων συγκεκριµένη ατζέντα. Είναι όµως θλιβερό για ένα τόσο σοβαρό γεωστρατηγικής σηµασίας ζήτηµα (βλ. φράγµατα και σχετικές διενέξεις µεταξύ Τουρκιας, Ιράκ Ιράν, αλλά και Αιγύπτου και Αιθιοπίας για το Νείλο) οι θυσιαζόµενοι εθνοσωτήρες να υποπίπτουν παραζαλισµένοι στην πρώτη ή τη δεύτερη περίπτωση.

Πάντως, είναι ευθύνη της πολιτείας (ελληνικής και ευρωπαϊκής) να δίνει θεσµική διέξοδο στη βούληση της κοινωνίας. Αν δεν µπορεί να την επιτελέσει, έχουµε µια οντολογική κρίση ως πολιτική κοινωνία, πολύ πιο καταστροφική από την πολυδιαφηµιζόµενη οικονοµική. Αν σωθεί τουλάχιστον το νερό, ίσως σωθεί στο µέλλον κι η κοινωνία µας, που είναι δεµένη εδώ σε αυτή τη µικρή αλλά τρισδιάστατη κυµατοφίλητη γωνιά του παγκοσµιοποιηµένου επίπεδου χάρτη.

ΜαρΙα Κανελλοπούλου

µέλος του SAVEGREEKWATER (πρωτοβουλία για τη µη ιδιωτικοποίηση του νερού στην Ελλάδα)

Advertisements