για ένα κίνημα ανασυγκρότησης

PHOTO-26Παρότι ήδη από το Πρόγραμμα του 2009 ο ΣΥΡΙΖΑ είχε θέσει το ζήτημα της παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας, ελάχιστη συζήτηση είχε υπάρξει μέχρι πρόσφατα. Ήταν περισσότερο οι πολιτικές εξελίξεις του τελευταίου χρόνου που έφεραν στο προσκήνιο την ανάγκη να αναπτύξει ο ΣΥΡΙΖΑ -ΕΚΜ μια πολιτική για την παραγωγική ανασυγκρότηση. Το ζήτημα αυτό σε συνδυασμό με μια σειρά άλλα πολιτικά και ιδεολογικά ζητήματα, δίνουν μια νέα διάσταση στην παρέμβαση της Αριστεράς –και μιλάμε πιο συγκεκριμένα για την πραγματική Δημοκρατία, για το πολιτικό σύστημα της διαφθοράς και της διαπλοκής και το «τρίγωνο της αμαρτίας», για το εθνικό ζήτημα και τη σύζευξή του με το κοινωνικό και βέβαια για την κατάκτηση της κυβέρνησης. Αυτή η νέα διάσταση αποτελεί βασική προϋπόθεση προκειμένου η Αριστερά να εκφράσεις τις «ανάγκες των πολλών», καθώς ο νεοφιλελεύθερος καπιταλισμός έχει περάσει στη φάση των Μνημονίων και της Τρόικα. Η Αριστερά, έχοντας υποχρέωση απέναντι «στους πολλούς» να είναι πρωταγωνιστική πολιτική δύναμη, οφείλει να έχει συναίσθηση ότι δεν κινδυνεύει αν προωθήσει τον προγραμματικό της λόγο για τα ζητήματα που προαναφέρθηκαν, αντίθετα κινδυνεύει αν αδιαφορήσει για τα ζητήματα αυτά.

Μπορούμε να συζητήσουμε για την παραγωγική ανασυγκρότηση με έναν τρόπο ριζοσπαστικό, αριστερό, ρεαλιστικό και σύγχρονο. Μπορούμε να διαμορφώσουμε «μαζί με τους πολλούς» ένα ισχυρό ρεύμα «θετικής πρότασης διεξόδου», που να αλλάξει εκ βάθρων την κατάσταση «αποικίας χρέους» στην οποία έχει περιέλθει η χώρα, έχοντας ως κινητήριες δυνάμεις τις βαθύτερες αξίες της Αριστεράς: πρόοδος, γνώση, συλλογικότητα, ηθική, πραγματικές ανάγκες, πραγματική δικαιοσύνη, πραγματική δημοκρατία, χειραφέτηση.

Νέο μεταβατικό πρότυπο

Η παραγωγική ανασυγκρότηση είναι μια μεταβατική έννοια, που ξεκινά σήμερα, «από τώρα», αφορά όλη την περίοδο μέχρι το μετατροϊκανό ξέφωτο και εκτείνεται σε μια επόμενη περίοδο βαθύτερων κοινωνικών μετασχηματισμών με ορίζοντα το σύγχρονο σοσιαλισμό του 21ου αιώνα. Φυσικά σε κάθε περίοδο έχει ιδιαίτερους επικαθορισμούς ανάλογα με τους πολιτικούς συσχετισμούς.

Μια θεμελιώδης οριοθέτηση είναι ότι μιλάμε για ανασυγκρότηση και όχι γενικά για «ανάπτυξη», επισημαίνοντας δηλαδή την ανάγκη ενός νέου πρότυπου. Βασική σχέση αποτελεί η Δημοκρατία, δηλαδή η επιδίωξη για πάνδημη λαϊκή συμμετοχή στο σχεδιασμό, στον προγραμματισμό και τον έλεγχο, αξιοποιώντας τα σύγχρονα τεχνολογικά εργαλεία. Στον πυρήνα του νέου προτύπου βρίσκεται η αξιοποίηση όλων των δυνατοτήτων της κοινωνίας και του τόπου. Πρώτ’ απ’ όλα του ανθρώπινου δυναμικού που έχει υψηλό μορφωτικό επίπεδο αλλά και ευρύτερα γνωσιακό και μαστορικό. Αλλά ακόμη μιλάμε για τις γεωφυσικές δυνατότητες, ειδικά την αξιοποίηση της ιδιαίτερης γεωφυσικής ποικοιλομορφίας της χώρας, που κάνει εφικτό ένα «μοντέλο ήπιας κλίμακας». Για τις ενεργειακές δυνατότητες, για τον ορυκτό πλούτο. Για τη δυνατότητα, στη βάση όλων των προηγούμενων, ανάδυσης μιας σειράς παραγωγικών τομέων, στην αγροτική οικονομία, στη βιομηχανία, στη μικροηλεκτρονική και πληροφορική, στην έρευνα. Χρειάζεται να επισημανθεί ότι το περιβάλλον συνιστά μια αυταξία στο πλαίσιο της παραγωγικής ανασυγκρότησης, δοθέντος ότι το τεχνολογικό επίπεδο του 21ου αιώνα επιτρέπει μια νέα αντίληψη της σχέσης ανθρώπου–φύσης. Συνεπώς το να μιλάμε για «σεβασμό του περιβάλλοντος» είναι μεν αναγκαίο αλλά μάλλον περιοριστικό. Βασική διάσταση της παραγωγικής ανασυγκρότησης οφείλει να είναι η ριζική αναβάθμιση του περιβάλλοντος, ξεκινώντας μεν από την απορρύπανση αλλά αναγορεύοντας την σε αυτοτελή στόχο –που έχει έμμεσες μεν αλλά ουσιώδεις οικονομικές επιπτώσεις (π.χ. υγεία, ήπιος τουρισμός κ.λπ.).

Όσοι, αμετάκλητα παραδομένοι στο κυνηγητό του κέρδους, συκοφαντούν την παραγωγική ανασυγκρότηση ότι τάχα οδηγεί στον απομονωτισμό και σε μια «κλειστή οικονομία» κάνουν ένα θεμελιώδες λάθος. Η αξιοποίηση των δυνατοτήτων της κοινωνίας και του τόπου προφανώς και εναρμονίζεται με ένα πρότυπο «ανοιχτό στο ευρωπαϊκό και παγκόσμιο γίγνεσθαι», ένα πρότυπο που στηρίζεται στην ποιότητα, τη γνώση και τη δημιουργική εργασία, ένα πρότυπο που αξιοποιεί την προοδευτική κοινωνική συνείδηση, που άρρηκτα αναπτύσσεται μαζί του, σαν ανασχετικό φραγμό στον ανταγωνισμό και την εκμετάλλευση. Ναι, θα πρέπει να υπάρχουν ανασχετικοί φραγμοί, είναι μια νέα μεγάλη συζήτηση αυτή, αλλά αυτό καθόλου δεν σημαίνει απομονωτισμός. Για παράδειγμα: είναι άραγε απομονωτισμός η απαγόρευση στα μεταλλαγμένα;

Ποιοι και πώς;

Τελικά, ποιών δουλειά είναι η παραγωγική ανασυγκρότηση του τόπου; Και πώς; Κρίσιμα ερωτήματα. Μια απάντηση σήμερα θα ξεκινούσε από τη διαπίστωση ότι αν η στάση απέναντι στο καθεστώς των Μνημονίων διαχωρίζει κάθετα την ελληνική κοινωνία, το ίδιο ισχύει για την παραγωγική ανασυγκρότηση. Υπάρχει μια ευρεία κοινωνική πλειοψηφία, που μπορεί και πρέπει να έχει πρωταγωνιστικό ρόλο, σε αντιπαράθεση με το μεγαλοαστισμό, με το σύστημα της διαπλοκής και με τη Μνημονιακή διάλυση. Ας δανειστούμε μια πολύ χαρακτηριστική αναφορά του Αλέξη Τσίπρα, από μια πρόσφατη ομιλία (Βόλος 14.06.2013): «Εμείς υποστηρίζουμε ότι μια μεγάλη, πανεθνική διαβούλευση για το Σχέδιο Παραγωγικής Ανασυγκρότησης μπορεί και πρέπει να ξεκινήσει από τώρα. Καλούμε, λοιπόν, Εκπαιδευτικά Ιδρύματα, επιστημονικούς συλλόγους, συνδικαλιστικούς φορείς, επιμελητήρια σε αυτήν την κρίσιμη διαδικασία. Καλούμε κάθε δημιουργικό πολίτη, να ενεργοποιηθεί από σήμερα και να συμβάλλει με την εμπειρία του, τη γνώση του, τις ιδέες του, την πράξη του. Για ένα κίνημα παραγωγικής ανασυγκρότησης, που να αποκαθιστά την εργασία, την πρωτοβουλία και την επινοητικότητα των συνεργαζομένων ανθρώπων. Ένα κίνημα παραγωγικής ανασυγκρότησης, σε οργανική σύνδεση με ένα κίνημα πολιτιστικής αναγέννησης και ηθικής ανάταξης».

ΧΡΙΣΤΟΣ ΚΑΡΑΜΑΝΟΣ

μέλος Κ.Ε. ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ

Advertisements