το σχόλιο του μήνα

photo-32

Η επιβάρυνση της ατμόσφαιρας των πόλεων από την καύση προϊόντων ξύλων συζητήθηκε αρκετά το τελευταίο διάστημα – αν και όχι πάντα με πολιτικά και επιστημονικά έγκυρους όρους. Στις διάφορες τοποθετήσεις -δημοσιογράφων, αναλυτών, ειδικών-  το φαινόμενο αποδόθηκε στην αύξηση της χρήσης τζακιών και ξυλόσομπων μετά την αλματώδη αύξηση του κόστους του πετρελαίου και τη γενικότερη οικονομική δυσπραγία που οι μνημονιακές πολιτικές λιτότητας έχουν προκαλέσει σε ευρύτατα κοινωνικά στρώματα.

Επιπλέον, αναδείχθηκαν οι κίνδυνοι για την υγεία των κατοίκων και την ποιότητα ζωής στις πόλεις από την αύξηση συγκέντρωσης επικίνδυνων μικροσωματιδίων στην ατμόσφαιρα, αλλά και το σημαντικότερο, από πολλές απόψεις πρόβλημα, της παράνομης υλοτόμησης που επεκτείνεται ραγδαία και απειλεί τα δάση και το περιαστικό πράσινο.

Η κυβέρνηση και το ΥΠΕΚΑ αρκέστηκε στη σύγκληση έκτακτων συσκέψεων, στο να απευθύνει γενικόλογες συστάσεις, στο να υπόσχεται μελλοντικά μέτρα. Σιωπή για την απουσία αξιόπιστων συστημάτων καταγραφής και αποτίμησης των προβλημάτων ρύπανσης και ποιότητας του αέρα στις πόλεις, κουβέντα για τις ειδικές ευθύνες της πολιτικής που υποβαθμίζει την ποιότητα του αέρα στα αστικά κέντρα (π.χ.  άρση απαγόρευσης πετρελαιοκίνησης σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, στασιμότητα του προγράμματος επιχορήγησης της ενεργειακής αναβάθμισης κατοικιών, αδυναμία πάταξης λαθρεμπορίου καυσίμων).

Το ζήτημα είναι, πέρα από τη σημερινή διεκδίκηση της ακύρωσης των σχετικών αναποτελεσματικών -ακόμη και με εισπρακτικά κριτήρια- μέτρων, να προωθηθεί μεσομακροπρόθεσμα το δικαίωμα όλων στην πρόσβαση σε ενέργεια για την ικανοποίηση βασικών αναγκών. Ενώ, η άμεση αντιμετώπιση του προβλήματος πρέπει να ξεκινήσει με τη μείωση του κόστους του πετρελαίου θέρμανσης ώστε αυτό να καταστεί προσιτό ειδικά στις κοινωνικές ομάδες και τις περιοχές της χώρας που το έχουν περισσότερο ανάγκη, απαιτείται παράλληλα από την αριστερά ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα πολιτικών και μέτρων που θα στοχεύουν:

• στη μαζική ενεργειακή αναβάθμιση των κτιρίων που παραμένουν τα πλέον ενεργοβόρα στην Ευρώπη, μέσα από μια διαδικασία που, υπό το σχεδιασμό και έλεγχο του δημόσιου, θα αναζωογονήσει τον εγχώριο κλάδο της μικρομεσαίας οικοδομής και θα φέρει σοβαρά θετικά πολλαπλασιαστικά αποτελέσματα και στην οικονομία

• στην αντικατάσταση και αναβάθμιση των συμβατικών θερμαντικών μονάδων (λέβητες/καυστήρες) και την προώθηση οικονομικότερων και φιλικότερων προς το περιβάλλον εγχώριων τεχνολογιών θέρμανσης (γεωθερμία, ενεργειακά τζάκια, ηλιακή θέρμανση)

• στην ενημέρωση και ευαισθητοποίηση των πολιτών σχετικά με τις συνέπειες της αλόγιστης χρήσης περιβαλλοντικά επιβλαβών θερμαντικών μέσων και καυσίμων.

Χρειάζεται τελικά, να αναδειχθεί επιθετικά η κοινωνική σημασία της θέρμανσης. Το πώς θα ζεστάνουμε τις κατοικίες μας δεν αποτελεί ιδιωτική υπόθεση του καθενός, επηρεάζει την ποιότητα ζωής όλων, είναι κοινωνικό αγαθό που συνδέεται άμεσα με τη δημόσια υγεία, την προστασία του περιβάλλοντος και την οικονομική επιβίωση του πληθυσμού. Οι απαντήσεις που θα δoθούν στο ζήτημα της ογκούμενης ενεργειακής φτώχειας, συνδέονται ευθέως με τα διαφορετικά σχέδια για την «έξοδο» από την κρίση˙στην περίπτωσή μας ενός προγράμματος ριζικού κοινωνικού-οικολογικού μετασχηματισμού της οικονομίας.

 ΧΑΡΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΤΟΣ

Advertisements